De Telegraaf deed een oproep om Droog Brood nu eindelijk eens de cabaretprijs Poelifinario te geven, terwijl de Volkskrant hun feilloos oog voor het menselijk onvermogen roemde. Aanleiding: hun programma Een frisse wind. Daarin verhaalt Droog Brood dat het hen tijdens hun omzwervingen door het ganse land is opgevallen dat egoïsme, individualisme, platheid en geschreeuw eerder deugden dan zonden zijn geworden. Dat vinden de heren wel wat jammer. Zelf zijn ze bijvoorbeeld nog erg gecharmeerd van ouderwetse (mede)menselijkheid. Maar wie zit daar nou nog op te wachten?